ทนอยกฎหมายที่อ้างถึง: อาชญา
1,192 รายการ · หน้า 6 จาก 60
- ฎีกาที่ 8/2478
- ฎีกาที่ 80/2478
ยกฟ้อง
- ฎีกาที่ 81/2478
- ฎีกาที่ 83-84/2478
- ฎีกาที่ 85/2478
- ฎีกาที่ 88/2478
ปีนฝาห้องขึ้นไปตัดจากกันสาดซึ่งอยู่ตรงกับหน้าต่างห้องอาจเข้าไปเก็บทรัพย์ในห้องนั้นได้แล้ว แต่เจ้าพนักงานมาพบเสียก่อน มีผิดฐานพยายามลักทรัพย์
- ฎีกาที่ 92/2478
ยกฟ้อง
- ฎีกาที่ 93/2478
การกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้เกิดเพลิงไหม้ในบ้านของตน แม้จะปรากฏว่ามีบ้านเรือนผู้อื่นอยู่ใกล้ชิดอันอาจจะลุกลามไหม้ถึงได้ จำเลยก็ยังไม่มีผิด แปลกฎหมายตามมาตรา 201(1) นั้นหมายความถึงการกระทำโดยประมาทอันเป็นเหตุให้เกิดความเสียหายแก่ทรัพย์ของผู้อื่นแลจำเลยจะมีผิดตามมาตรานี้ต่อเมื่อได้มีการเสียหายเกิดขึ้นแล้ว
- ฎีกาที่ 94/2478
เจตนาแกล้งฟ้องหรือไม่เป็นข้อเท็จจริงการฟ้องเท็จตามมาตรา 158 นั้น ผู้ถูกฟ้องจะได้รับความเสียหายหรือไม่ไม่เป็นข้อสำคัญสำหรับมาตรานี้
- ฎีกาที่ 95/2478
คำพิพากษาในคดีอื่นโจทก์เคยฟ้องหาว่าจำเลยคน 1 กระทำผิด ศาลตัดสินว่าไม่มีความผิดเกิดขึ้นในระวางนั้นโจทก์ฟ้องจำเลยอีกคน 1 หาว่ากระทำผิดในข้อหากรณีอันเดียวกับจำเลยก่อน เมื่อคดีก่อนถึงที่สุดแล้ว ศาลยกเอาคำชี้ขาดในคดีก่อนมายกฟ้องคดีหลังได้โดยไม่ต้องให้สืบพะยาน
- ฎีกาที่ 96/2478
พนักงานรถไฟไม่ยอมให้ตำรวจทำการตรวจค้นฝิ่นเถื่อนบนรถไฟโดยเชื่อและกระทำตามข้อบังคับของกรมรถไฟนั้น ไม่มีผิดฐานขัดขวางเจ้าพนักงาน ฎีกาอุทธรณ์ ข้อเท็จจริง ข้อที่ว่าจำเลยกระทำโดยสุจริตหรือทุจจริตนั้นเป็นข้อเท็จจริง
- ฎีกาที่ 100/2477
เจ้าพนักงานจับคนร้ายไว้ได้จำเลยตรงเข้าต่อยเจ้าพนักงานแล้วพากันหนีไปมีผิดตามกฎหมาย 2 บทข้างต้น พ.ร.บ.ลักษณอุทธรณ์ ม.3(1) ปัญหาข้อกฎหมาย ปัญหาที่ว่ากรรมอันเดียวจะเป็นผิดต่อกฎหมายหลายบทหรือไม่นั้นเป็นปัญหาข้อกฎหมาย วิธีพิจารณาอาชญา ตัดสินคดีที่ศาลอุทธรณ์ไม่เห็นว่ามีปัญหาข้อกฎหมายต้องห้ามมิให้อุทธรณ์ในข้อเท็จจริงตาม พ.ร.บ.ลักษณอุทธรณ์นั้น เมื่อคดีนั้นขึ้นมาสู่ศาลฎีกา ๆ เห็นว่ามีปัญหาข้อกฎหมายก็มีอำนาจที่จะตัดสินได้ทีเดียวไม่ต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์ตัดสินในข้อกฎหมายนั้นก่อน
- ฎีกาที่ 1001/2477
- ฎีกาที่ 1002/2477
- ฎีกาที่ 1003/2477
- ฎีกาที่ 1004/2477
- ฎีกาที่ 1006/2477
จำเลยขอสืบพะยานอีกในชั้นฎีกา ศาลฎีกาไม่อนุญาต
- ฎีกาที่ 1007/2477
- ฎีกาที่ 1009-1010/2477
ถ้อยคำอย่างไรเป็นคำแดกดันหรือหมิ่นประมาทจำเลยกล่าวแก่โจทก์ต่อหน้าคนหลายคนว่า "อาแชคนชั่วชาติหากินเท่าไรก็ไม่เจริญ อาแชโกงทรัพย์สมบัติ" ดังนี้เป็นถ้อยคำหมิ่นประมาทจำเลยต้องมีผิดตาม ม.282
- ฎีกาที่ 1011/2477