ฎีกาที่ 1161/2504

เจ้าพนักงานตำรวจยิงผู้ตาย ซึ่งถูกสงสัยว่าจะมีส่วนร่วมกับการกบฎยึดวังหลวง (26 ก.พ. 2492) ขณะอยู่กับบ้านตามปกติ ไม่มีพฤติการณ์แสดงว่าผู้ตายต่อสู้ขัดขวางการตรวจค้น และการเชิญไปสอบสวนแล้ว ก็ถือไม่ได้ว่าเป็นการกระทำอันเกี่ยวเนื่องจากการป้องกัน ระงับหรือปราบปรามการกบฎอันจะได้รับยกเว้นโทษตาม พระราชบัญญัตินิรโทษกรรมในโอกาส 25 พุทธศตวรรษ พ.ศ. 2499มาตรา 4 ตำรวจผู้ยิงผู้ตายตายย่อมมีความผิดฐานฆ่าคนตายโดยเจตนา

โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานฆ่าคนตายตามกฎหมายลักษณะอาญา ร.ศ.๑๒๗ มาตรา ๒๕๐ (๑) ๖๓ ประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๔๙ (๔) (๕), ๘๓ จำเลยให้การปฏิเสธว่าไม่ได้กระทำผิดและต่อสู้ว่าการกระทำของจำเลยได้รับยกเว้นโทษตามพระราชบัญญัตินิรโทษกรรมในโอกาสครบ ๒๕ พุทธศตวรรษ พ.ศ. ๒๔๙๙ ขอให้ศาลปล่อยจำเลย ศาลอาญาเชื่อว่าจำเลยยิงผู้ตายจริง และไม่ได้รับยกเว้นโทษตามพระราชบัญญัตินิรโทษกรรมที่จำเลยอ้าง พิพากษาลงโทษ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเชื่อว่จำเลยทำผิดจริงและข้อเท็จจริงปรากฎว่าผู้ตายอยู่กับบ้านตามปกติ ไม่มีพฤติการณ์แสดงว่าผู้ตายต่อสู้ขัดขวางการตรวจค้นและการเชิญไปสอบสวน การที่จำเลยยิงผู้ตาย จึงถือไม่ได้ว่าเป็นการกระทำอันเกี่ยวเนื่องจากการป้องกัน ระงับหรือปราบปรามกบฎ จำเลยจึงหาได้รับยกเว้นโทษตามพระราชบัญญัตินิรโทษกรรมในโอกาส ๒๕ พุทธศวรรษ พ.ศ. ๒๔๙๙ มาตรา ๔ ไม่