ฎีกาที่ 124/2532

ฟ้องโจทก์บรรยายว่า จำเลยต่อสู้ ขัดขวางเจ้าพนักงานโดย ใช้อาวุธปืน และข้อเท็จจริงฟังได้ดัง ฟ้อง แต่โจทก์ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 138 มิได้อ้างมาตรา 140 จึงลงโทษตามมาตรา 140 ไม่ได้ เพราะโทษตาม มาตรา 140 สูงกว่ามาตรา 138ย่อมเป็นการเกินคำขอ ต้องห้ามตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 192 วรรคแรก.

โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 138,289 คำสั่งของคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน ฉบับที่ 41 พ.ศ. 2519ข้อ 4 จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 138 วรรคสอง มาตรา 289(2) ประกอบด้วยมาตรา 80 คำสั่งของคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน ฉบับที่ 41พ.ศ. 2519 ข้อ 4 เป็นความผิดกรรมเดียวให้ลงโทษตามมาตรา 289(2)ประกอบด้วยมาตรา 80 ซึ่งมีโทษหนักที่สุดตามมาตรา 90 ให้จำคุกตลอดชีวิต ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78คงจำคุก 33 ปี 4 เดือน จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าให้ยกฟ้องโจทก์ในข้อหาตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289(2) ส่วนความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 138 วรรคสอง ให้จำคุก 2 ปีโจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "สำหรับปัญหาที่ว่า ตามฟ้องโจทก์ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 138 แต่มิได้อ้างมาตรา 140ศาลจะลงโทษตามมาตรา 140 หรือไม่นั้น ศาลฎีกาเห็นว่า ถึงแม้โจทก์จะบรรยายฟ้องว่า จำเลยต่อสู้ขัดขวางโดยใช้อาวุธปืน ศาลก็จะลงโทษตามมาตรา 140 ไม่ได้ เพราะโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 140มีโทษสูงกว่ามาตรา 138 จึงเป็นการเกินคำขอ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคแรก" พิพากษายืน