ฎีกาที่ 141/2539

ตามบัญชีที่1หมวด5เครื่องมือเครื่องใช้ของใช้(26)แห่งบัญชีท้ายพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า(ฉบับที่54)พ.ศ.2517บัญญัติว่า"กาวหรือสินค้าอันมีลักษณะทำนองเดียวกันนอกจากที่ใช้ในการอุตสาหกรรม"ดังนั้นกาวหรือสินค้าอันมีลักษณะทำนองเดียวกันดังกล่าวจึงหมายถึงสิ่งของที่เป็นเครื่องมือเครื่องใช้และของใช้ดังที่ระบุไว้ในตอนต้นของหมวด5เมื่อสินค้าโพลีไวนิลอาซิเตดลาเท็กซ์ ของโจทก์เป็นกาวหรือสินค้าอันมีลักษณะทำนองเดียวกับกาวหากโจทก์ขายสินค้าของโจทก์ดังกล่าวเพื่อใช้ในกิจการอย่างอื่นที่มิใช่การอุตสาหกรรมโจทก์ย่อมต้องเสียภาษีการค้าสำหรับการขายสินค้าของโจทก์ตามกฎหมายเพราะไม่ได้รับการยกเว้นภาษีการค้าตามที่บัญญัติไว้ในพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวข้างต้นส่วนโพลีไวนิลอาซิเตดลาเท็กซ์ ที่โจทก์ผลิตและได้นำไปใช้เป็นวัตถุดิบในการอุตสาหกรรมนั้นเป็นสินค้าที่มิได้ระบุไว้ในบัญชีท้ายพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวและเป็นสินค้าที่ผลิตในราชอาณาจักรทั้งเป็นสินค้าตามประเภทการค้า1ชนิด1(ก)ของบัญชีอัตราภาษีการค้าท้ายหมวด4ลักษณะ2แห่งประมวลรัษฎากรโจทก์จึงได้รับยกเว้นภาษีการค้าสำหรับการขายสินค้าโพลีไวนิลอาซิเตคลาเท็กซ์ ของโจทก์ตามมาตรา5(8)แห่งพระราชกฤษฎีกาดังกล่าว ตามบัญชีท้ายพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า(ฉบับที่54)พ.ศ.2517มิได้ให้ความหมายของคำว่า"อุตสาหกรรม"ไว้จึงต้องถือตามความหมายทั่วไปของคำดังกล่าวซึ่งตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถานพ.ศ.2525ให้ความหมายของคำว่า"อุตสาหกรรม"ไว้ว่าการทำสิ่งของเพื่อให้เกิดผลประโยชน์เป็นกำไร,การประกอบธุรกิจขนาดใหญ่ที่ต้องใช้แรงงานและทุนมากอุตสาหกรรมตามความหมายแรกนั้นจึงไม่จำต้องเป็นกิจการที่ได้รับอนุญาตให้ประกอบกิจการอุตสาหกรรมหรือได้รับอนุญาตให้ประกอบกิจการโรงงานตามกฎหมายนอกจากนี้อุตสาหกรรมขนาดย่อมอุตสาหกรรมขนาดกลางก็อยู่ในความหมายของคำว่าอุตสาหกรรมด้วยเมื่อปรากฎว่าโจทก์ได้ขายสินค้าโพลิไวนิลอาซิเตดลาเท็กซ์ให้แก่ลูกค้าที่ซื้อไปใช้ในการอุตสาหกรรมทั้งสิ้นโจทก์จึงได้รับยกเว้นภาษีการค้าสำหรับการขายสินค้าของโจทก์ดังกล่าว

โจทก์ฟ้องขอให้เพิกถอนการประเมินของเจ้าพนักงานประเมินตามหนังสือที่ ต.1037/3/08551 ลงวันที่ 12 ธันวาคม 2532หนังสือที่ ต.1037/3/08593 ลงวันที่ 12 ธันวาคม 2532 หนังสือที่ ต.1037/3/08594 ลงวันที่ 5 มกราคม 2533 และเพิกถอนคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ เลขที่ 34 ก/2537/1,34 ข/2537/1, 34 ค/2537/1 ลงวันที่ 22 ธันวาคม 2537(ที่ถูกลงวันที่ 22 ธันวาคม 2536) ทั้ง 3 ฉบับ จำเลยให้การว่า โจทก์เป็นผู้ประกอบกิจการผลิตและจำหน่ายสินค้าโพลิไวนิล อาซิเตด ลาเท็กซ์ (พี.วี.เอ.ลาเท็กซ์) ซึ่งเป็นสินค้าที่มีลักษณะทำนองเดียวกับกาว เข้าลักษณะเป็นสินค้าตามประเภทการค้า 1 ชนิด 1(ก) ของบัญชีอัตราภาษีการค้าที่ระบุไว้ในบัญชีท้ายพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า (ฉบับที่ 54) พ.ศ. 2517 ตามบัญชีที่ 1 หมวด 5 (26) "กาวหรือสินค้าอันมีลักษณะทำนองเดียวกันนอกจากที่ใช้ในการอุตสาหกรรม" ผู้ผลิตขายในราชอาณาจักรต้องเสียภาษีการค้าในอัตราร้อยละ 9.0 ของรายรับ กล่าวคือ กรณีโจทก์ผลิตขายในลักษณะเป็นสินค้าสำเร็จรูปซึ่งประชาชนทั่วไปสามารถนำไปใช้ทาหรือติดสิ่งของได้เลยจะต้องเสียภาษีการค้าในอัตราร้อยละ 9.0 ของรายรับ แต่ถ้าโจทก์ผลิตขายไปให้ผู้ซื้อเพื่อใช้เป็นวัตถุดิบในการประกอบอุตสาหกรรมอื่น จะได้รับยกเว้นภาษีการค้าตามมาตรา 5(8) แห่งพระราชกฤษฎีกาฯ(ฉบับที่ 54) พ.ศ. 2517 การที่เจ้าพนักงานประเมินตรวจสอบโดยดูหลักฐานการเป็นผู้ประกอบการอุตสาหกรรมก็เพื่อพิจารณาว่าโจทก์ขายสินค้าที่เป็นวัตถุดิบในการประกอบการอุตสาหกรรมอื่นหรือเป็นสินค้าสำเร็จรูปซึ่งจำเลยเห็นว่าการกำหนดหลักเกณฑ์เช่นนี้ นับว่าให้เป็นธรรมแก่ผู้ขายสินค้าและเพื่อจัดเก็บภาษีให้ถูกต้องตามเจตนารมณ์ของกฎหมายการประเมินของเจ้าพนักงานประเมินเป็นการชอบแล้วขอให้ยกฟ้อง ศาลภาษีอากรกลางวินิจฉัยว่าโพลีไวนิล อาซิเตดลาเท็กซ์ซึ่งเป็นสินค้าพิพาทที่โจทก์ผลิตและขาย เป็นกาวหรือสินค้าที่มีลักษณะทำนองเดียวกับกาว สินค้าโพลีไวนิล อาซิเตด ลาเท็กซ์ที่เป็นสินค้าสำเร็จรูปต้องเสียภาษีการค้าตามกฎหมาย ส่วนสินค้าโพลีไวนิล อาซิเตด ลาเท็กซื ที่ผลิตเพื่อใช้ในการอุตสาหกรรมได้รับยกเว้นภาษีการค้าตามมาตรา 5(8) แห่งพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า (ฉบับที่ 54)พ.ศ. 2517 พยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบยังไม่เพียงพอที่จะฟังว่ารายรับของโจทก์อันเกิดจากการขายสินค้าพิพาทให้แก่ลูกค้าในช่วงระยะเวลาที่เจ้าพนักงานประเมินของจำเลยได้ประเมินเรียกเก็บภาษีการค้านั้น เป็นรายรับจากการผลิตและขายสินค้าพิพาทที่ใช้อุตสาหกรรม โจทก์จึงไม่ได้รับการยกเว้นภาษีการค้าจากการขายสินค้าดังกล่าว การประเมินของเจ้าพนักงานประเมินและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ชอบแล้ว พิพากษายกฟ้อง โจทก์ อุทธรณ์ ต่อ ศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงที่คู่ความไม่โต้เถียงกันฟังได้ว่า โจทก์เป็นบริษัทจำกัด โจทก์เป็นผู้ผลิตและขายสินค้าโพลีไวนิล อาซิเตด ลาเท็กซ์ หรือ พี.วี.เอ.ลาเท็กซ์ซึ่งเป็นวัตถุดิบสำหรับใช้ในอุตสาหกรรม เช่น อุตสาหกรรมผลิตสีอุตสาหกรรมสิ่งทอ อุตสาหกรรมกระดาษ อุตสาหกรรมก่อสร้าง เป็นต้นเมื่อวันที่ 5 มกราคม 2533 เจ้าพนักงานประเมินของจำเลยได้แจ้งการประเมินภาษีการค้าไปยังโจทก์ 3 ฉบับ ตามเอกสารหมาย จ.1แผ่นที่ 4 ถึง 6 โดยเจ้าพนักงานประเมินแจ้งว่า โจทก์ยื่นแบบแสดงรายการเพื่อเสียภาษีการค้าสำหรับเดือนพฤศจิกายนถึงธันวาคม 2527เดือนมกราคมถึงธันวาคม 2528 และเตือนมกราคมถึงธันวาคม 2529ไม่ถูกต้องครบถ้วน กรณีโจทก์ผลิตสินค้าโพลีไวนิล อาซิเตด ลาเท็กซ์ขายให้แก่บุคคลอื่นซึ่งมิใช่เป็นผู้ประกอบการอุตสาหกรรมในราชอาณาจักร ต้องเสียภาษีการค้าอัตราร้อยละ 9 ของรายรับ จึงประเมินภาษีการค้าพร้อมทั้งเงินเพิ่มและเบี้ยปรับสำหรับเดือนพฤศจิกายนถึงธันวาคม 2527 เป็นเงิน 935,138 บาท สำหรับเดือนมกราคมถึงธันวาคม 2528 เป็นเงิน 4,185,959 บาท และสำหรับเดือนมกราคมถึงธันวาคม 2529 เป็นเงิน 5,339,521 บาท โจทก์อุทธรณ์การประเมินต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ คณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ได้วินิจฉัยอุทธรณ์ปรับปรุงยอดรายรับการประเมินให้โจทก์ใหม่โดยหักยอดขายที่พิสูจน์ได้เพิ่มเติมในชั้นอุทธรณ์ สำหรับการขายสินค้าในช่วงเดือนพฤศจิกายนถึงธันวาคม 2527 และลดเบี้ยปรับที่ได้เรียกเก็บตามหนังสือแจ้งการประเมินทั้งสามฉบับลงเหลือเรียกเก็บเพียงร้อยละ 50 ของเบี้ยปรับตามกฎหมาย สำหรับเดือนพฤศจิกายนถึงธันวาคม 2527 คงเรียกเก็บภาษีการค้า 289,883.62 บาท เบี้ยปรับ144,941.81 บาท เงินเพิ่ม 254,372.87 บาท และภาษีบำรุงเทศบาล68,919.83 บาท รวมเรียกเก็บทั้งสิ้น 758,118.13 บาท สำหรับเดือนมกราคมถึงธันวาคม 2528 เรียกเก็บภาษีการค้า 1,351,907.91 บาทเบี้ยปรับ 675,953.96 บาท เงินเพิ่ม 1,101,60