ฎีกาที่ 1802/2540

ศาลแรงงานมิได้กำหนดประเด็นเรื่องการกระทำโดยประมาทเลินเล่อทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายไว้การที่ศาลแรงงานวินิจฉัยว่าจำเลยที่2ที่5และที่6ต้องรับผิดเนื่องจากเป็นความเสียหายที่เกิดจากความประมาทเลินเล่อของจำเลยที่1และที่2จึงเป็นเรื่องนอกประเด็นหรือนอกจากที่โจทก์กล่าวในฟ้องเป็นการวินิจฉัยที่ไม่ชอบด้วยกระบวนพิจารณาคดีและเนื่องจากหนี้ที่โจทก์ฟ้องให้จำเลยทั้งหกร่วมรับผิดนั้นเป็นหนี้ที่ไม่อาจแบ่งแยกได้ศาลฎีกาเห็นควรวินิจฉัยให้มีผลถึงจำเลยที่1ที่3และที่4ซึ่งมิได้อุทธรณ์ด้วยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา245(1)ประกอบพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานพ.ศ.2522มาตรา31

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2 เคยเป็นลูกจ้างโจทก์ในการเข้าทำงานมีจำเลยที่ 3 และที่ 4 เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 1 ส่วนจำเลยที่ 5 และที่ 6เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 2 โดยยอมรับผิดอย่างลูกหนี้ร่วมหากจำเลยที่ 1 และที่ 2 กระทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ในระหว่างที่จำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นลูกจ้างโจทก์ได้ร่วมกันทุจริตต่อหน้าที่ กล่าวคือ เมื่อเดือนเมษายน2537 จำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นพนักงานขายของโจทก์สาขาลำพูน โดยจำเลยที่ 2 ซึ่งกำลังทดลองปฏิบัติงานตำแหน่งผู้จัดการสาขาลำพูนได้ตกลงขายรถตู้แบบเออแวน คันหมายเลขเครื่อง ที ดี 25-177950เลขแชซซีส์ วี เจ จี อี 24-020638 สีขาว ให้แก่นายมนตรีกาวิลา ในราคา 579,000 บาท ในหลักการที่ผู้ซื้อต้องชำระเงินดาวน์ก่อนจำนวน 170,000 บาท แต่ได้ส่งมอบรถให้โดยที่นายมนตรียังมิได้ชำระเงินดาวน์ให้ และมิได้ทำหลักฐานการส่งมอบรถไว้อันเป็นการผิดระเบียบของโจทก์อย่างร้ายแรง หลังจากนั้นจำเลยที่ 1 และนายมนตรีได้นำรถคันดังกล่าวไปทำสัญญาเช่าซื้อกับบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์พรีเมียร์ จำกัด และแจ้งว่าขายโดยวิธีตัดผ่านห้างหุ้นส่วนจำกัดจามเทวีพาณิชย์ เพื่อจำเลยที่ 1 และที่ 2 จะได้รับเงินรางวัลตอบแทน ต่อมาบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์ดังกล่าวได้ออกเช็คจำนวน 409,300 บาทให้แก่โจทก์เพื่อซื้อดราฟท์ชำระค่ารถ และจำนวน 9,630 บาท ให้แก่ห้างหุ้นส่วนจำกัดจามเทวีพาณิชย์เพื่อเป็นเงินรางวัลตอบแทนจำเลยที่ 2 ได้นำเช็คฉบับแรกไปชำระเป็นค่ารถโดยแจ้งให้เจ้าหน้าที่ฝ่ายการเงินทราบว่าเป็นเงินค่าดาวน์รถ 320,000 บาท และค่าเครื่องปรับอากาศ ค่าเจาะดัดแปลง ค่าคอนโซล 89,100 บาทและแจ้งว่าลูกค้าจะชำระเงินสดส่วนที่เหลืออีก 170,000 บาท ภายใน10 วัน โดยจำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้ร่วมกันทำเอกสารว่าห้างหุ้นส่วนจำกัดจามเทวีพาณิชย์เป็นผู้ซื้อรถในหลักการเงินสด10 วัน ทำให้พนักงานของโจทก์ทำเรื่องตัดขายรถออกจากสต๊อกภายหลังเมื่อครบกำหนด 10 วัน ลูกค้าไม่ชำระเงินส่วนที่เหลือ โจทก์จึงได้ทวงถามไปยังห้างหุ้นส่วนจำกัดจามเทวีพาณิชย์ ห้างดังกล่าวแจ้งว่าห้ามมิได้ซื้อรถโจทก์แต่อย่างใด การกระทำของจำเลยที่ 1และที่ 2 เป็นการจงใจฝ่าฝืนระเบียบของโจทก์ ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายและเป็นการร่วมกันแสวงหาผลประโยชน์ในเงินรางวัลตอบแทนจากบุคคลภายนอกรวมทั้งแจ้งข้อความเท็จเกี่ยวกับผู้ซื้อรถอันเป็นการประพฤติผิดสัญญาจ้าง จำเลยที่ 1 และที่ 2 จึงต้องร่วมกันรับผิดชำระค่ารถส่วนที่เหลือจำนวน 170,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันที่ 30 เมษายน 2537อันเป็นวันที่โจทก์ทำเรื่องตัดขายรถออกจากสต๊อกจนถึงวันฟ้องคิดเป็นเงิน 18,060 บาท รวมต้นเงินและดอกเบี้ยทั้งสิ้น188,060 บาท จำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5 และที่ 6 ต้องร่วมรับผิดกับจำเลยที่ 1 และที่ 2 ด้วยตามสัญญาค้ำประกัน ขอให้บังคับจำเลยทั้งหกร่วมกันชำระเงินจำนวน 188,060 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ของต้นเงิน 170,000 บาท นับถัดจากวันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ จำเลยที่ 1 ที่ 3 และที่ 4 ให้การว่า จำเลยที่ 1 มิได้กระทำทำการทุจริตหรือผิดสัญญาจ้างตามฟ้อง และจำเลยที่ 1 ได้ดำเนินการไปตามหลักเกณฑ์และขั้นตอนต่าง ๆ อย่างถูกต้องแล้วดังนั้นจำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 3 และที่ 4 ในฐานะผู้ค้ำประกันจึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ ขอให้ยกฟ้อง จำเลยที่ 2 ที่ 5 และที่ 6 ให้การว่า จำเลยที่ 2 มิได้ทุจริตต่อหน้าที่ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ทั้งนี้เพราะในการขายรถคันพิพาทให้ห้างหุ้นส่วนจำกัดจามเทวีพาณิชย์นั้นห้างดังกล่าวโดยนายเฉลิม บินมา ได้ออกเช็คสั่งจ่ายเงินเป็นค่าเงินดาวน์จำนวน 170,000 บาท ไว้ให้ฝ่ายบัญชีของโจทก์แล้วและพนักงานของโจทก์เป็นผู้พิจารณาอนุมัติให้ขายแบบระยะเวลาจ่ายเงิน 10 วัน แล้วโจทก์จึงได้ตกลงขายรถไป สำหรับห้างหุ้นส่วนจำกัดจามเทวีพาณิชย์นั้นได้ตกลงขายรถให้นายมนตรี กาวิลาซึ่งห้างได้ติดต่อบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์พรีเมียร์ จำกัดเพื่อให้นายมนตรีเป็นผู้เช่าซื้อ บริษัทเงินทุนดังกล่าวจึงได้จ่ายเงินค่ารถให้โจทก์และจ่ายค่านายหน้าให้ห้าง ในเรื่องนี้โจทก์สามารถฟ้องร้องให้ห้างหุ้นส่วนจำกัดจามเทวีพาณิชย์ต้องรับผิดตามเช็คก็ได้แต่ไม่กระทำ แต่กลับมาฟ้องจำเลยที่ 1 และที่ 2 ซึ่งมิได้กระทำความผิด ขอให้ยกฟ้อง ศาลแรงงานกลางกำหนดประเด็นข้อพิพาทดังนี้ ข้อ 1. จำเลยที่ 1 และที่ 2 ร่วมกันทุจริตต่อหน้าที่เป็นเหตุให้โจทก์ได้รับความเสียหายหรือไม่ ข้อ 2. จำเลยทั้งหกต้องรับผิดชดใช้ค่าเสียหายและดอกเบี้ยตามฟ้องให้แก่โจทก์หรือไม่ เพียงใด ศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้วเห็นว่า จำเลยที่ 1 ในฐานะพนักงานขาย ซึ่งมีหน้าที่ดูแลลูกค้าให้เข้าทำการซื้อขายรถยนต์จากโจทก์ และเป็นผู้จัดทำใบขอเช่าซื้อและใบส่งสินค้า ตามเอกสารหมาย จ.11 และ จ.12 และจำเลยที่ 2 ในฐานะผู้จัดการสาขาลำพูน ซึ่งมีหน้าที่ควบคุมดูแลให้การปฏิบัติงาน