ทนอย.
คำพิพากษาศาลฎีกา · พ.ศ. 2539

ฎีกาที่ 3919/2539

หลักกฎหมาย

ก่อนที่จำเลยที่1จะขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้า MINMAXจำเลยที่1รู้อยู่ก่อนแล้วโดยการทักท้วงของ ม.ว่าเครื่องหมายการค้าดังกล่าวเหมือนหรือคล้ายกับเครื่องหมายการค้าMICMAC ของโจทก์ที่ ม. เป็นผู้ดำเนินการจดทะเบียนให้ก่อนแล้วอย่างมากเมื่อปรากฏว่าจำเลยที่1เคยเป็นพนักงานขายสินค้าของโจทก์มานาน10ปีและเคยเป็นผู้ดูแลการผลิตสินค้าของโจทก์จึงมีเหตุให้เชื่อว่าจำเลยที่1ต้องการใช้ประสบการณ์ของจำเลยที่1ดังกล่าวมาผลิตสินค้าจำพวกเดียวกับสินค้าของโจทก์และพยายามจะใช้เครื่องหมายการค้าของจำเลยที่1ให้ใกล้เคียงกับเครื่องหมายการค้าของโจทก์เพื่อให้สาธารณชนที่เคยรู้จักคุณภาพหรือเคยใช้สินค้าของโจทก์สับสนหลงผิดว่าสินค้าของจำเลยที่1เป็นสินค้าของโจทก์จำเลยที่1จึงขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าโดยไม่สุจริตมาแต่แรกแม้จำเลยที่1จะได้ความคิดเรื่องเครื่องหมายการค้าของจำเลยที่1จากการดูรายการข่าวพยากรณ์อากาศทางโทรทัศน์แล้วนำคำว่า MIN ซึ่งย่อมาจากคำว่า MINIMUM และคำว่า MAX ซึ่งย่อมาจากคำ MAXIMUM มารวมเป็นคำว่า MINMAXก็ตามเครื่องหมายการค้าที่จำเลยที่1ยื่นขอจดทะเบียนก็ยังเหมือนหรือคล้ายกับเครื่องหมายการค้าของโจทก์อันอาจทำให้สาธารณชนสับสนหลงผิดได้นับได้ว่าจำเลยที่1ลอกเลียนเครื่องหมายการค้าของโจทก์มาใช้เป็นเครื่องหมายการค้าของจำเลยโจทก์จึงชอบที่จะคัดค้านการขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าของจำเลยที่1และมีสิทธิฟ้องบังคับให้จำเลยที่1งดใช้เครื่องหมายการค้าของจำเลยที่1ทั้งมีสิทธิฟ้องให้จำเลยที่2ซึ่งเป็นนายทะเบียนเครื่องหมายการค้าระงับหรือเพิกถอนการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าของจำเลยที่1ได้ เครื่องหมายการค้าของจำเลยที่1ใช้คำโรมัน2คำมาประกอบกันแล้วอ่านหรือเรียกขานว่า MINMAX ประกอบด้วยอักษรโรมัน6ตัวขึ้นต้นพยางค์แรกด้วยอักษร MI และลงท้ายพยางค์หลังด้วยอักษร MA เช่นเดียวกับเครื่องหมายการค้าของโจทก์ที่อ่านหรือเรียกขานว่า MICMAC ซึ่งโจทก์ได้จดทะเบียนไว้แล้วตั้งแต่ปี2518เมื่อเปรียบเทียบตัวอักษรตัวต่อตัวแล้วจะเห็นได้ว่าคล้ายคลึงหรือใกล้เคียงกันมากถึงขนาดที่คนทั่วไปแม้จะสามารถอ่านอักษรโรมันได้แต่ถ้าไม่ได้สังเกตให้ดีแล้วจะต้องเข้าใจผิดคิดว่าเป็นเครื่องหมายการค้าอันเดียวกันโดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าคนที่ไม่สามารถอ่านหรือไม่รู้จักตัวอักษรโรมันด้วยแล้วจะไม่สามารถแยกข้อแตกต่างระหว่างเครื่องหมายการค้าของโจทก์กับจำเลยที่1พยางค์แรกคือคือว่า MIC และ MIN จะออกเสียงอ่านหรือเรียกขานเป็น "มิค" กับ "มิน" เพี้ยนกันเล็กน้อยส่วนพยางค์หลังคือคือว่า MAC และ MAX จะออกเสียงอ่านหรือเรียกขานเป็น "แม็ก" หรือ "แม็กซ์" เหมือนกันแม้เครื่องหมายการค้าของโจทก์มีอักษร M ประดิษฐ์ประกอบอยู่ด้วยก็เป็นข้อแตกต่างปลีกย่อยมิใช่สาระสำคัญของเครื่องหมายการค้าของโจทก์และจำเลยที่1เครื่องหมายการค้าของจำเลยที่1จึงคล้ายกับเครื่องหมายการค้าของโจทก์อันจะเป็นการลวงสาธารณชนให้หลงผิดได้

มาตราที่อ้างถึง

คำพิพากษา (บางส่วน)

โจทก์ ฟ้อง ว่า โจทก์ เป็น เจ้าของ เครื่องหมายการค้า อักษรโรมัน คำ ว่า MICMAC, MICMAC ซึ่ง มี อักษร M ใน ลักษณะ ประดิษฐ์ ประกอบ อยู่ และ MICMAC ซึ่ง มี อักษร M ใน ลักษณะ ประดิษฐ์ และ ลวดลาย ประกอบ อยู่ รวมทั้ง เครื่องหมายการค้า อักษร โรมัน คำ ว่า MINMAN ตาม ทะเบียน เลขที่ 53502, 68807, 128959 และ 134898 จำเลย ที่ 1ยื่น คำขอ เลขที่ 181258 เพื่อ ขอ จดทะเบียน เครื่องหมายการค้า MINMAX ซึ่ง เหมือน หรือ คล้าย กับ เครื่องหมายการค้า ของ โจทก์ โดย ใช้ กับ สินค้า จำพวก เดียว กัน เป็น การ ลวง สาธารณชน ให้ สับสนหลงผิด โจทก์ ได้ ยื่น คำคัดค้าน การ ขอ จดทะเบียน แล้ว แต่ จำเลย ที่ 2ซึ่ง เป็น นายทะเบียน เครื่องหมายการค้า ยัง รับ จดทะเบียน ไว้ อันเป็น การละเมิด สิทธิ ของ โจทก์ ขอให้ พิพากษา ว่า เครื่องหมายการค้า เหล่านั้นเหมือน หรือ คล้าย กัน ให้ จำเลย ที่ 1 หยุด การ ทำละเมิด และ ชดใช้ค่าเสียหาย 200,000 บาท พร้อม ดอกเบี้ย ร้อยละ เจ็ด ครึ่ง ต่อ ปี นับแต่วันฟ้อง จนกว่า จะ ชำระ เสร็จ แก่ โจทก์ ให้ จำเลย ที่ 2 หรือ นายทะเบียนเครื่องหมายการค้า งด รับ จดทะเบียน เครื่องหมายการค้า ดังกล่าวแก่ จำเลย ที่ 1 จำเลย ที่ 1 ให้การ ว่า จำเลย ที่ 1 เป็น ผู้ ประดิษฐ์เครื่องหมายการค้า MINMAX ของ จำเลย ที่ 1 เอง โดย ตัด พยางค์ หน้า ของ คำ ว่า MINIMUM ซึ่ง แปล ว่า ต่ำ สุด และ คำ ว่า MAXIMUM ซึ่ง แปล ว่า สุงสุด มา รวมกัน จำเลย ที่ 1 มิได้ ลอก หรือ เลียน เครื่องหมายการค้า ของโจทก์ เครื่องหมายการค้า ของ โจทก์ กับ ของ จำเลย ที่ 1 แตกต่าง กันทั้ง รูป ลักษณะ สำเนียง เรียกขาน จึง ไม่ทำ ให้ สาธารณชน สับสน หลงผิดโจทก์ ไม่ได้ รับ ความเสียหาย ตาม ฟ้อง เพราะ เครื่องหมายการค้าทะเบียน เลขที่ 183556 และ เลขที่ 134898 โจทก์ ยื่น ขอ จดทะเบียนภายหลัง จำเลย ที่ 1 ขอให้ ยกฟ้อง จำเลย ที่ 2 ให้การ ว่า โจทก์ มิได้ เป็น เจ้าของ เครื่องหมายการค้า MICMAC และ MINMAN เครื่องหมายการค้า ของ จำเลย ที่ 1แตกต่าง จาก ของ โจทก์ โดย สาธารณชน ไม่มี โอกาส สับสน หลงผิด จำเลย ที่ 2มีอำนาจ ที่ จะ รับ จดทะเบียน เครื่องหมายการค้า ที่ จำเลย ที่ 1 นำ มาขอ จดทะเบียน ได้ โจทก์ จึง ไม่มี อำนาจฟ้อง ขอให้ ยกฟ้อง ศาลชั้นต้น พิพากษา ว่า เครื่องหมายการค้า ทะเบียน เลขที่68807, 12895 (ที่ ถูก คือ 128959)และ 134895 ของ โจทก์ คล้าย หรือเหมือนกับ เครื่องหมายการค้า ตาม คำขอ เลขที่ 181258 ของ จำเลย ที่ 1ให้ จำเลย ที่ 1 งด ใช้ เครื่องหมายการค้า นั้น และ ให้ ใช้ ค่าเสียหาย200,000 บาท พร้อม ดอกเบี้ย อัตรา ร้อยละ เจ็ด ครึ่ง ต่อ ปี นับแต่ วันที่24 ธันวาคม 2533 จนกว่า จะ ชำระ เสร็จ แก่ โจทก์ ให้ จำเลย ที่ 2 หรือนายทะเบียน เครื่องหมายการค้า เพิกถอน การ จดทะเบียน เครื่องหมายการค้าดังกล่าว แก่ จำเลย ที่ 1 ใน สินค้า จำพวก 38 ทั้ง จำพวก จำเลย ทั้ง สอง อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ พิพากษาแก้ เฉพาะ ค่าฤชาธรรมเนียม จำเลย ทั้ง สอง ฎีกา ศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า คดี มี ประเด็น ต้อง วินิจฉัย ตาม ฎีกาของ จำเลย ทั้ง สอง ประการ แรก ว่า จำเลย ที่ 1 ลอก เลียน เครื่องหมายการค้าของ โจทก์ มา ใช้ เป็น เครื่องหมายการค้า ของ จำเลย ที่ 1 หรือไม่ โจทก์นำสืบ โดย มี ตัว โจทก์ เอง นาย มงคล ตั้งจักรวรานนท์ และ นาย ชูชัย จตุรทัศนัย เบิกความ เป็น พยาน ว่า โจทก์ จดทะเบียน เครื่องหมายการค้า MICMAC เป็น เครื่องหมายการค้า ของ โจทก์ ไว้ ตั้งแต่ ปี 2518 และ จดทะเบียน เครื่องหมายการค้า MICMAC พร้อม ด้วย อักษร M ประดิษฐ์ เมื่อ ปี 2523 และ ต่อ อายุ ไว้ ใน ปี 2531 เครื่องหมายการค้า ทั้ง สอง เครื่องหมาย โจทก์ จดทะเบียน ไว้สำหรับ สินค้า จำพวก 38 ทั้ง จำพวก นอกจาก นี้ โจทก์ ยัง ได้ จดทะเบียนเครื่องหมายการค้า MINMAN และ MICMAC พร้อม อักษร M ประดิษฐ์ มี ลวดลาย ประกอบ ใน สินค้า จำพวก 38 สำหรับ สินค้า กางเกง ขา ยาวไว้ เมื่อ ปี 2532 และ 2533 ตามลำดับ โจทก์ ผลิต สินค้า ภายใต้เครื่องหมายการค้า ดังกล่าว ส่ง ไป จำหน่าย ตาม ร้านค้า ต่าง ๆ ทั้งราชอาณาจักร มี การ โฆษณา คุณภาพ สินค้า ของ โจทก์ ทาง สื่อ หนังสือพิมพ์ทั้ง หนังสือพิมพ์ รายวัน และ นิตยสาร ต่าง ๆ จำเลย ที่ 1 เคย รับจ้างเป็น พนักงาน ขาย สินค้า ของ โจทก์ โดย นำ สินค้า ภายใต้ เครื่องหมายการค้า MICMAC ของ โจทก์ ไป เสนอ ขาย แก่ ร้านค้า ตาม ต่างจังหวัด เป็น เวลา นาน ประมาณ 10 ปี ต่อมา เมื่อ จำเลย ที่ 1 ลาออก จาก การ เป็น พนักงานขาย สินค้า ของ โจทก์ จำเลย ที่ 1 ได้ ไป ติดต่อ ให้ นาย มงคล ผู้ เคย รับ ดำเนินการ จดทะเบียน เครื่องหมายการค้า ให้ แก่ โจทก์ ให้ ช่วยดำเนินการ จดทะเบียน เครื่องหมายการค้า ภายใต้ เครื่องหมาย MANMAX ให้ แก่ จำเลย ที่ 1 ใน สินค้า จำพวก เดียว กัน แต่ นาย มงคล เห็นว่า เครื่องหมายการค้า MINMAX เหมือน หรือ คล้าย กับ เครื่องหมายกา
แสดงเพียง 4,000 อักขระแรก บริการนี้เป็นการสืบค้น มิใช่การเผยแพร่คลังคำพิพากษาซ้ำ — อ่านฉบับเต็มที่ศาลฎีกา
โปรดตรวจสอบคำพิพากษากับต้นฉบับที่ deka.supremecourt.or.th ก่อนนำไปใช้อ้างอิงจริง
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3919/2539 · ทนอย Thanoy