ฎีกาที่ 716/2532

แม้เครื่องหมายการค้าตาม คำขอจดทะเบียนของจำเลยที่ 1 ที่ 2จะไม่มีรูปสิงโต และดาว ภายในวงกลมอยู่ตรง กลางเครื่องหมายการค้า-เหมือนกับเครื่องหมายการค้าตาม คำขอจดทะเบียนของโจทก์ โดย มีแต่ รูปวงกลมอยู่ตรง กลางเครื่องหมายการค้าเท่านั้นแต่ ตอนบนของเครื่องหมายการค้าที่โจทก์และจำเลยที่ 1 ที่ 2 ขอจดทะเบียนดังกล่าว มีข้อความเป็นตัวอักษรโรมันอ่านว่า ไลอ้อนแบรนด์เหมือนกัน ถัด จากตัวอักษรโรมันดังกล่าว เครื่องหมายการค้าทั้งสองยังมีข้อความเป็นอักษรโรมันและอักษรจีนที่เหมือนกันหรือคล้ายคลึงกันตลอดจนมีอักษรไทยเขียนว่าผงวุ้นชั้นพิเศษตราไลอ้อน เหมือนกันและตัวอักษรทั้งสามภาษาดังกล่าวมีขนาดใกล้เคียงกัน และถูก จัดวางในลักษณะเดียวกันส่วนตอนล่างของเครื่องหมายการค้าทั้งสองก็เป็นชื่อของห้างหุ้นส่วนจำกัดโจทก์ และห้างหุ้นส่วนจำกัด จำเลยที่ 1 ซึ่งต่าง ก็มีคำว่าพัฒนาสินอยู่ด้วย พร้อมทั้งเบอร์ โทรศัพท์อยู่ภายในกรอบสี่เหลี่ยมขนาดเท่ากัน เมื่อเครื่องหมายการค้าของทั้งโจทก์และจำเลยที่ 1 ที่ 2 ต่าง ใช้ กับสินค้าผงวุ้นเหมือนกันตลอดจนอาจถูก เรียกขานว่าตรา ไลอ้อน ได้ เหมือนกัน จึงถือได้ว่าเครื่องหมายการค้าทั้งสองเครื่องหมายดังกล่าว เป็นเครื่องหมายการค้าที่เกือบเหมือนกันใช้ สำหรับสินค้าเดียว หรือชนิดเดียวกัน ตาม นัยมาตรา 17 แห่งพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ. 2474 แม้จำเลยที่ 2 จำหน่ายผงวุ้นบรรจุซอง พลาสติกร่วมกับโจทก์มาแต่ แรก ก็เป็นเพียงช่วย จำหน่ายในฐานะ ลูกจ้างโจทก์เท่านั้นโจทก์ย่อมมีสิทธิที่จะขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าที่มีข้อความและภาพเกือบเหมือนกับที่โจทก์ใช้ บรรจุผงวุ้นมาก่อนดีกว่าสิทธิของจำเลยที่ 1 ที่ 2 การนำเอาเหตุผลในคำพิพากษาฎีกาในคดีซึ่ง จำเลยที่ 2 เป็นโจทก์ฟ้องหุ้นส่วนผู้จัดการของโจทก์ในคดีนี้มาประกอบคำเบิกความของพยานเพื่อวินิจฉัยฟังข้อเท็จจริงในคดีนี้ มิใช่เป็นการนำคำพิพากษาฎีกาดังกล่าวมาผูกพันโจทก์และจำเลยที่ 1 คดีนี้ซึ่ง มิใช่คู่ความในคดีก่อน.

โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นนิติบุคคลประเภทห้างหุ้นส่วนจำกัดมีนางวรวรรณ อวกุล เป็นหุ้นส่วนผู้จัดการ จำเลยที่ 1 เป็นนิติบุคคลประเภทห้างหุ้นส่วนจำกัด มีจำเลยที่ 2 เป็นหุ้นส่วนผู้จัดการ โจทก์เป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้ารูปสิงโตดาวโดยมีวงกลมล้อมรอบ ได้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้า และนายทะเบียนเครื่องหมายการค้าได้รับจดทะเบียนไว้แล้วตามคำขอที่ 84746 ทะเบียนเลขที่ 77733 สำหรับสินค้าจำพวก 42 โจทก์ใช้เครื่องหมายการค้านี้กับสินค้าผงวุ้นมาเป็นเวลานานกว่า 10ปีแล้วเป็นที่แพร่หลายรู้จักกันทั่วไป ในการใช้เครื่องหมายการค้าดังกล่าว โจทก์ใช้ไปพร้อมกับซองบรรจุสินค้าผงวุ้นตลอดมาเป็นเวลานาน และเพื่อได้รับความคุ้มครองสิทธิของโจทก์เกี่ยวกับเครื่องหมายการค้านี้ โจทก์จึงได้ยื่นคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าดังกล่าวตามคำขอเลขที่ 129107แต่นายทะเบียนแจ้งว่าเครื่องหมายการค้าตามคำขอดังกล่าวเหมือนหรือเกือบเหมือนเครื่องหมายการค้าของจำเลยที่ได้ยื่นคำขอจดทะเบียนไว้ตามคำขอเลขที่ 114696, 116852 และ 125221นายทะเบียนไม่สามารถจดทะเบียนให้ได้จนกว่าโจทก์จำเลยจะได้ตกลงกัน หรือศาลได้ชี้ขาดแล้ว จำเลยได้ลอกเลียนดัดแปลงและนำเครื่องหมายการค้าของโจทก์ไปขอจดทะเบียนโดยไม่มีสิทธิที่จะทำได้ โดยทราบอยู่แล้วว่าเป็นของโจทก์ โดยจำเลยที่ 2 เคยฟ้องนางวรวรรณ อวกุล หุ้นส่วนผู้จัดการของโจทก์ต่อศาลแพ่ง เกี่ยวกับกรณีพิพาทเรื่องเครื่องหมายการค้านี้และศาลฎีกาได้พิพากษาแล้วว่าจำเลยไม่มีสิทธิในเครื่องหมายการค้าพิพาท โจทก์เป็นผู้มีสิทธิดีกว่า ตามคดีแพ่งหมายเลขดำที่6064/2522 หมายเลขแดงที่ 3709/2523 แต่จำเลยทั้งสองกลับนำเครื่องหมายการค้าของโจทก์ไปดัดแปลงต่อเติมแล้วยื่นคำขอจดทะเบียนโดยจงใจให้ประชาชนผู้ซื้อสินค้าหลงผิด ทำให้โจทก์เสียหาย โจทก์บอกกล่าวให้จำเลยทั้งสองถอนคำขอจดทะเบียนนั้นเสีย จำเลยก็เพิกเฉยทำให้โจทก์ไม่สามารถจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าตามคำขอเลขที่ 129107 ของโจทก์ได้ ขอให้ศาลสั่งนายทะเบียนเครื่องหมายการค้ารับจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าตามเลขที่ 129107 ของโจทก์ และพิพากษาว่าโจทก์มีสิทธิในเครื่องหมายการค้านี้แต่ผู้เดียวห้ามมิให้จำเลยเกี่ยวข้องใช้ และไม่ให้ดำเนินการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าตามคำขอเลขที่ 114696, 116852 และ 125221 หรือคำขออื่นใดในลักษณะเดียวกันอีกต่อไป จำเลยทั้งสองให้การว่า นางวรวรรณ อวกุล จะมีอำนาจฟ้องคดีนี้แทนโจทก์หรือไม่ จำเลยไม่รับรอง โจทก์มิได้เป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้าตามฟ้อง แต่เครื่องหมายการค้าเป็นของนางวรวรรณ อวกุล ในฐานะส่วนตัว โดยขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าเมื่อ พ.ศ. 2517 โดยจำเลยที่ 2 เคยเป็นหุ้นส่วนในห้างหุ้นส่วนเป็นผู้คิดเครื่องหมายการค้าเป็นภาษาโรมันว่า ไลอ้อน มีเครื่องหมายการค้าตราสิงโตยืนอยู่ในวงกลมตั้งแต่ พ.ศ. 2508แต่มิได้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าดังกล่าว เมื่อจำเลยที่ 2ได้เป็นหุ้นส่วนของโจทก์ จึงได้มอบเครื่องหมายดังกล่าวให้โจทก์ยืมใช้สำหรับสินค้าประเภทผงวุ้นบรรจุซอง เมื่อปีพ.ศ. 2515 จำเลยที่ 2 ได้ตั้งห้างจำเลยที่ 1 ขึ้นโดยมีจำเลยที่ 2 เป็นผู้จัดการ แล้วได้ใช้เครื่องหมายการค้าที่จำเลยที่ 2 เป็นผู้คิดขึ้นนั้นบนซองผงวุ้นของจำเลยที่ 1 ด้วยซึ่งโจทก์และนางวรวรรณทราบดีแต่ไม่ได้ทักท้วงเมื่อปีพ.ศ. 2516 จำเลยที่ 2 ได้ขายหุ้นส่วนของตนในห้างโจทก์ให้แก่นางวรวรรณ อวกุล และในปี พ.ศ. 2517 นางวรวรรณในฐานะส่วนตัวได้นำเครื่องหมายการค้าดังกล่าวไปจดทะเบียนโดยมิชอบเครื่องหมายการค้าตามฟ้องที่จำเลยทั้งสองขอจดทะเบียนนั้นจำเลยได้คิดขึ้นและใช้กับสินค้าผงวุ้น ได้ทำการโฆษณาแพร่หลายและไม่เหมือนหรือคล้ายคลึงกับเครื่องหมายการค้าที่นางวรวรรณและโจทก์ได้จดทะเบียนไว้และโจทก์จำเลยต่างใช้เครื่องหมายการค้าดังกล่าวมาจนเป็นที่รู้จักของผู้ใช้ดีแล้วจำเลยมีสิทธิที่จะใช้และจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าดังกล่าวได้ โจทก์เป็นฝ่ายจดทะเบียนเลียนแบบเครื่องหมายการค้าของจำเลยทำให้จำเลยเสียหาย ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า เครื่องหมายการค้าตามฟ้องเป็นของโจทก์ห้ามมิให้จำเลยเกี่ยวข้อง และให้นายทะเบียนเครื่องหมายการค้ารับจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าตามคำขอที่ 129107 ของโจทก์ได้คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกเสีย จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยทั้งสองฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า 'ข้อเท็จจริงฟังได้ตามที่คู่ความนำสืบรับกันว่า โจทก์จดทะเบียนเป็นนิติบุคคลประเภทห้างหุ้นส่วนจำกัดเมื่อปี พ.ศ. 2506 ประกอบกิจการซื้อขายเครื่องกระป๋องตลอดจนจำหน่ายผงวุ้นแบบบรรจุใส่ซองพลาสติก เมื่อโจทก์จดทะเบียนเป็นนิติบุคคลแล้วจำเลยที่ 2 ได้เป็นลูกจ้างของโจทก์ทำหน้าที่สั่งสินค้าจากต่างประเทศและขายสินค้าเมื่อปี พ.ศ. 2511 ถึง พ.ศ. 2512 จำเลยที่ 2 สั่งผงวุ้นบรรจุซองพลาสติกตราไลอ้อน ซึ่งมีลักษณะซองเช่นเดียวกับซองบรรจุผงวุ้นตามเอกสารหมาย ล. 3 จากประเ