ฎีกาที่ 917/2504

การที่เจ้าหนี้ได้รับต้นเงินและดอกเบี้ยมาแล้วไม่สลักหลังในสัญญากู้ตามที่รับปากไว้กับลูกหนี้นั้น ไม่ผิดฐานฉ้อโกง และเมื่อเอาเงินดังว่านี้ไปเป็นประโยชน์ตนและผู้อื่น ก็ไม่ผิดฐานยักยอก เพราะเงินนี้เป็นกรรมสิทธิ์ของเจ้าหนี้แล้ว

โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานฉ้อโกง และยักยอกทรัพย์ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๔๑, ๓๕๒ ศาลแขวงเชียงใหม่พิจารณาคำฟ้องแล้วพิพากษายกฟ้อง พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปัญหาฐานฉ้อโกงตามฟ้องเป็นเรื่องโจทก์ชำระดอกเบี้ยและผ่อนชำระต้นเงินกู้ให้แก่จำเลยโดยจำเลยรับรองว่าจะสลักหลังสัญญากู้ให้ในภายหลัง แต่แล้วไม่สลักหลังให้ ถือได้เพียงว่ากระทำผิดคำรับรองที่ให้ไว้ ไม่เข้าลักษณะฉ้อโกง ส่วนปัญหาฐานยักยอกโจทก์กล่าวในฟ้องว่า โจทก์ชำระดอกเบี้ยและต้นเงินบางส่วนให้จำเลย เงินนี้ย่อมตกเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยๆ จึงไม่มีความผิดฐานยักยอก พิพากษายืน