ทนอย.Thanoy · iApp
กฎกระทรวงการขนส่งก๊าซปิโตรเลียมเหลวโดยถังขนส่งก๊าซปิโตรเลียมเหลว พ.ศ. 2564

ข้อ 27

ยังไม่ยืนยันสถานะหมวด ๔ การรับหรือจ่ายก๊าซปิโตรเลียมเหลว และการขนส่งก๊าซปิโตรเลียมเหลว
ยังไม่ได้ยืนยันว่ามาตรานี้ยังใช้บังคับอยู่หรือไม่ — เหตุผล · โปรดตรวจสอบกับแหล่งทางการก่อนนำไปใช้
กฎกระทรวงการขนส่งก๊าซปิโตรเลียมเหลวโดยถังขนส่งก๊าซปิโตรเลียมเหลว พ.ศ. 2564 ข้อ 27 การรับก๊าซปิโตรเลียมเหลวจากถังเก็บและจ่ายก๊าซปิโตรเลียมเหลวลงในถังขนส่งก๊าซปิโตรเลียมเหลวต้องกระทำภายในคลังก๊าซปิโตรเลียมเหลวซึ่งได้รับใบอนุญาตประกอบกิจการควบคุม และต้องปฏิบัติ ดังต่อไปนี้ (๑) ก่อนต่อหัวจ่ายก๊าซปิโตรเลียมเหลวจากถังเก็บและจ่ายก๊าซปิโตรเลียมเหลวเข้ากับท่อรับก๊าซปิโตรเลียมเหลวของรถขนส่งก๊าซปิโตรเลียมเหลวหรือรถไฟขนส่งก๊าซปิโตรเลียมเหลว ต้องต่อสายดินของรถขนส่งก๊าซปิโตรเลียมเหลวหรือรถไฟขนส่งก๊าซปิโตรเลียมเหลวนั้นให้ลงดิน และต้องให้สายดินนั้นต่อลงดินตลอดเวลาที่ทำการรับก๊าซปิโตรเลียมเหลวจากถังเก็บและจ่ายก๊าซปิโตรเลียมเหลวลงในถังขนส่งก๊าซปิโตรเลียมเหลวจนกว่าจะถอดหัวจ่ายก๊าซปิโตรเลียมเหลวนั้นออก (๒) เมื่อต่อหัวจ่ายก๊าซปิโตรเลียมเหลวจากถังเก็บและจ่ายก๊าซปิโตรเลียมเหลวเข้ากับท่อรับก๊าซปิโตรเลียมเหลวของถังขนส่งก๊าซปิโตรเลียมเหลวแล้ว ต้องตรวจว่าได้ต่อแน่นสนิทและไม่รั่ว (๓) ก่อนรับก๊าซปิโตรเลียมเหลวลงในถังขนส่งก๊าซปิโตรเลียมเหลวต้องตรวจลิ้นปิดเปิดที่ปลายท่อรับก๊าซปิโตรเลียมเหลวของถังขนส่งก๊าซปิโตรเลียมเหลวและที่ปลายท่อไอก๊าซปิโตรเลียมเหลวไหลกลับ และต้องปิดทันทีเมื่อรับก๊าซปิโตรเลียมเหลวเสร็จ

คำพิพากษาศาลฎีกาที่อ้างถึงมาตรานี้

ฎีกาที่ 2285/2559

พ.ศ. 2559

ขณะที่จำเลยที่ 1 ยื่นคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายบริการเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม 2540 กฎหมายที่ใช้บังคับในขณะนั้นคือ พ.ร.บ.เครื่องหมายการค้า พ.ศ.2534 แม้ต่อมาจะมี พ.ร.บ.เครื่องหมายการค้า (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2543 ใช้บังคับ แต่มาตรา 27 แห่ง พ.ร.บ.เครื่องหมายการค้า (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2543 บัญญัติว่า "บรรดา...คำขอจดทะเบียนเครื่องหมายบริการ...ที่ได้ยื่นไว้ก่อนวันที่พระราชบัญญัตินี้ใช้บังคับให้ถือว่าเป็นคำขอตาม พ.ร.บ.เครื่องหมายการค้า พ.ศ.2534 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัตินี้" การพิจารณาเรื่องเครื่องหมายที่มีช

ฎีกาที่ 1292/2558

พ.ศ. 2558

พ.ร.บ.ว่าด้วยการขัดกันของกฎหมาย พุทธศักราช 2481 มาตรา 27 วรรคหนึ่ง บัญญัติว่า ศาลสยามจะไม่พิพากษาให้หย่ากัน เว้นแต่กฎหมายสัญชาติแห่งสามีภริยาทั้งสองฝ่ายยอมให้หย่าได้ แต่โจทก์คงมีแต่ผู้รับมอบอำนาจโจทก์ซึ่งมิใช่ผู้ชำนาญกฎหมายประเทศอังกฤษมาเบิกความประกอบพยานเอกสาร ซึ่งในบทบัญญัติกฎหมายประเทศอังกฤษดังกล่าว ห้ามการหย่าก่อนสิ้นกำหนดระยะเวลาสามปีนับแต่วันทำการสมรส เมื่อโจทก์นำสืบว่า ตามกฎหมายของประเทศอังกฤษยินยอมให้คู่สมรสหย่ากันได้ จำเลยไม่โต้แย้งข้อเท็จจริงดังกล่าว เพียงแต่อ้างว่ากฎหมายของประเทศอังกฤ

ค้นต่อ