กฎกระทรวงกำหนดค่าธรรมเนียมและยกเว้นค่าธรรมเนียมใบอนุญาตทางนิวเคลียร์และรังสี พ.ศ. 2564
ข้อ 4
ยังไม่ยืนยันสถานะ
ยังไม่ได้ยืนยันว่ามาตรานี้ยังใช้บังคับอยู่หรือไม่ —
เหตุผล · โปรดตรวจสอบกับแหล่งทางการก่อนนำไปใช้
กฎกระทรวงกำหนดค่าธรรมเนียมและยกเว้นค่าธรรมเนียมใบอนุญาตทางนิวเคลียร์และรังสี พ.ศ. 2564 ข้อ 4 ให้กำหนดค่าธรรมเนียมใบอนุญาตเกี่ยวกับสถานประกอบการทางนิวเคลียร์ ดังต่อไปนี้ (๑) สถานประกอบการทางนิวเคลียร์ที่ไม่มีเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ (ก) ใบอนุญาตให้ใช้พื้นที่เพื่อตั้ง สถานประกอบการทางนิวเคลียร์ฉบับละ ๑๐,๐๐๐,๐๐๐ บาท (ข) ใบอนุญาตก่อสร้าง สถานประกอบการทางนิวเคลียร์ฉบับละ ๑๐,๐๐๐,๐๐๐ บาท (ค) ใบอนุญาตดำเนินการ สถานประกอบการทางนิวเคลียร์ฉบับละ ๑๐,๐๐๐,๐๐๐ บาท (ง) ใบอนุญาตเลิกดำเนินการ สถานประกอบการทางนิวเคลียร์ฉบับละ ๑๐๐,๐๐๐ บาท (จ) ใบแทนใบอนุญาตฉบับละ ๕๐๐ บาท (ฉ) การต่ออายุใบอนุญาต ครั้งละเท่ากับค่าธรรมเนียม สำหรับใบอนุญาต แต่ละประเภท (ช) การโอนใบอนุญาตฉบับละ๒,๐๐๐ บาท (ซ) การแก้ไขเปลี่ยนแปลง รายการในใบอนุญาต ฉบับละ ๑๐๐ บาท (๒) สถานประกอบการทางนิวเคลียร์ที่มีเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ (ก) ใบอนุญาตให้ใช้พื้นที่เพื่อตั้ง สถานประกอบการทางนิวเคลียร์ฉบับละ ๑๐,๐๐๐,๐๐๐ บาท (ข) ใบอนุญาตก่อสร้าง สถานประกอบการทางนิวเคลียร์ฉบับละ ๑๕,๐๐๐,๐๐๐ บาท สำหรับ ๓,๓๐๐ เมกะวัตต์ (ความร้อน) แรก และค่าธรรมเนียมเพิ่มเติม ๕,๐๐๐ บาท สำหรับแต่ละ ๓,๓๐๐ กิโลวัตต์ (ความร้อน) ที่เพิ่มขึ้นมา (ค) ใบอนุญาตดำเนินการ สถานประกอบการทางนิวเคลียร์ฉบับละ ๑๕,๐๐๐,๐๐๐ บาท สำหรับ ๓,๓๐๐ เมกะวัตต์ (ความร้อน) แรก และค่าธรรมเนียมเพิ่มเติม ๕,๐๐๐ บาท สำหรับแต่ละ ๓,๓๐๐ กิโลวัตต์ (ความร้อน) ที่เพิ่มขึ้นมา (ง) ใบอนุญาตเลิกดำเนินการ สถานประกอบการทางนิวเคลียร์ฉบับละ๑๐๐,๐๐๐ บาท (จ) ใบแทนใบอนุญาตฉบับละ ๕๐๐ บาท (ฉ) การต่ออายุใบอนุญาต ครั้งละเท่ากับค่าธรรมเนียม สำหรับใบอนุญาต แต่ละประเภท (ช) การโอนใบอนุญาตฉบับละ ๒,๐๐๐ บาท (ซ) การแก้ไขเปลี่ยนแปลง รายการในใบอนุญาต ฉบับละ ๑๐๐ บาท
คำพิพากษาศาลฎีกาที่อ้างถึงมาตรานี้
พ.ศ. 2558
พ.ร.บ.จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย พ.ศ.2522 ที่ใช้บังคับขณะฟ้อง มาตรา 4 และมาตรา 19 แสดงว่าอธิการบดีซึ่งเป็นผู้แทนของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยโจทก์ ซึ่งเป็นนิติบุคคลย่อมมีอำนาจดำเนินกิจการทั่วไปแทนโจทก์ การฟ้องคดีเป็นสิทธิของบุคคลในกระบวนการยุติธรรม และความประสงค์ของนิติบุคคลแสดงออกโดยผู้แทนของนิติบุคคลนั้น อธิการบดีผู้แทนของโจทก์จึงมีอำนาจฟ้องคดีในนามโจทก์ได้ โดยไม่จำต้องได้รับมอบอำนาจจากสภามหาวิทยาลัย จำเลยยอมรับว่าได้เช่าอาคารพาณิชย์พิพาทจากโจทก์ จึงไม่มีอำนาจต่อสู้ว่าโจทก์ไม่มีอำนาจให้เช่าอีก และหากเป็
พ.ศ. 2557
โจทก์ขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตาม พ.ร.บ.ยา พ.ศ.2510 มาตรา 4, 32, 107 พ.ร.บ.ยา (ฉบับที่ 3) พ.ศ.2522 ซึ่งมาตรา 4 ที่บัญญัติไว้ใน พ.ร.บ.ยา (ฉบับที่ 3) พ.ศ.2522 ได้ถูกยกเลิกไปตาม พ.ร.บ.ยา (ฉบับที่ 5) พ.ศ.2530 นั้น เห็นว่า แม้โจทก์ขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองโดยอ้าง พ.ร.บ.ยา (ฉบับที่ 3) พ.ศ.2522 ซึ่งถูกยกเลิกและแก้ไขใหม่แล้ว และมิได้อ้าง พ.ร.บ.ยา (ฉบับที่ 5) พ.ศ.2530 ที่แก้ไขใหม่ แต่คำว่า ขาย ตามมาตรา 4 ซึ่งแก้ไขใหม่ยังคงหมายความรวมถึงมีไว้เพื่อขายและถือเป็นความผิด ดังนั้นการกระทำของจำเลยทั้งสองจึงยังเป็นความ
พ.ศ. 2557
ศาลอุทธรณ์มีคำพิพากษาว่าจำเลยร่วมไม่ต้องรับผิด ทั้งข้อวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ไม่ได้กระทบกระเทือนสิทธิของจำเลยร่วม จำเลยร่วมจึงไม่มีสิทธิฎีกา ขณะเกิดเหตุจำเลยที่ 1 ผู้ทำละเมิดเป็นลูกจ้างกองน้ำบาดาล ในสังกัดจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นหน่วยงานรัฐที่มีฐานะเป็นกรม จำเลยที่ 2 จึงต้องรับผิดต่อผู้เสียหายในผลละเมิดที่จำเลยที่ 1 ทำตาม พ.ร.บ.ความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ.2539 มาตรา 4 และมาตรา 5 วรรคหนึ่ง แม้ต่อมาจะมี พ.ร.ฎ.ให้โอนกองน้ำบาดาลไปสังกัดจำเลยร่วม ก็เป็นการเปลี่ยนแปลงเฉพาะฐานะของกองน้ำบาดาล ความรับ
ค้นต่อ
ทนอย