มาตรา 20

พระราชบัญญัติควบคุมการฆ่าสัตว์และจำหน่ายเนื้อสัตว์ พ.ศ. 2502 มาตรา 20 ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยรักษาการตามพระราชบัญญัตินี้ เเละให้มีอำนาจออกกฎกระทรวงกำหนดอัตราอากรเเละค่าธรรมเนียมไม่เกินอัตราในบัญชีท้ายพระราชบัญญัตินี้ และกิจการอื่นๆ เพื่อปฏิบัติตามพระราชบัญญัตินี้ กฎกระทรวงนั้น เมื่อได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาแล้วให้ใช้บังคับได้ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ จอมพล ส. ธนะรัชต์ นายกรัฐมนตรีบัญชีท้ายพระราชบัญญัติ ควบคุมการฆ่าสัตว์เเละจำหน่ายเนื้อสัตว์ พ.ศ. ๒๕๐๒ ๑. อากรการฆ่าสัตว์ โค ตัวละ ๑๒ บาท กระบือตัวละ ๑๕ บาท สุกร ตัวละ ๑๐ บาท สุกรที่มีน้ำหนักต่ำกว่า ๒๒.๕ กิโลกรัม ตัวละ ๕ บาท แพะ หรือ แกะ ตัวละ ๔ บาท สัตว์อื่นตามที่กำหนดในกฎกระทรวง ตัวละ ๔ บาท ๒. ค่าธรรมเนียมโรงฆ่าสัตว์ โค ตัวละ๑๒ บาท กระบือ ตัวละ ๑๕ บาท สุกร ตัวละ ๑๕ บาท แพะ หรือ แกะ ตัวละ ๔ บาท สัตว์อื่นตามที่กำหนดในกฎกระทรวง ตัวละ ๔ บาท ๓. ค่าธรรมเนียมโรงพักสัตว์ ตัวละ ๓ บาท ๔. ค่าธรรมเนียมการอนุญาตให้จำหน่ายเนื้อสัตว์ของสัตว์ที่ตายเองหรือที่มิได้ถูกฆ่าโดยได้รับใบอนุญาต (ก)ค่าพาหนะของพนักงานตรวจโรคสัตว์ไปตรวจเนื้อสัตว์ตามระเบียบการไปตรวจราชการของทางราชการ ไม่เกินที่จ่ายจริง (ข) ค่าเบี้ยเลี้ยงของพนักงานตรวจโรคสัตว์ไปตรวจเนื้อสัตว์ ไม่เกินอัตราการไปตรวจราชการตามระเบียบของทางราชการ (ค) ค่าใบอนุญาต โค ตัวละ ๑๒ บาท กระบือ ตัวละ ๑๕ บาท สุกร ตัวละ ๑๐ บาทสุกรที่มีน้ำหนักต่ำกว่า ๒๒.๕ กิโลกรัม ตัวละ ๕ บาท แพะ หรือ แกะ ตัวละ ๔ บาท สัตว์อื่นตามที่กำหนดใน กฎกระทรวง ตัวละ ๔ บาทหมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ โดยที่การควบคุมการฆ่าสัตว์ได้โอนมาเป็นหน้าที่ของราชการส่วนท้องถิ่นและกฎหมายว่าด้วยอากรการฆ่าสัตว์ที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน มีวัตถุประสงค์ไปในทางเรียกอากรจากการฆ่าสัตว์เป็นส่วนสำคัญจึงมีวิธีการปฏิบัติที่ไม่เหมาะสมและขาดการควบคุมในทางที่จะให้การฆ่าสัตว์เป็นไปโดยถูกต้องด้วยสุขลักษณะ อันจะเป็นผลป้องกันมิให้เป็นภัยเเก่ประชาชนผู้บริโภคเนื้อสัตว์ จึงสมควรตรากฎหมายขึ้นใหม่ให้เป็นไปตามวัตถุประสงค์ที่กล่าวนี้มาตรา ฉบับที่ 2 พระราชบัญญัติควบคุมการฆ่าสัตว์และจำหน่ายเนื้อสัตว์ (ฉบับที่ ๒) พ.ศ.๒๕๐๔ มาตรา ๒ พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไปหมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ เพื่อแก้ไขข้อขัดข้องทางปฏิบัติตามพระราชบัญญัติควบคุมการฆ่าสัตว์และจำหน่ายเนื้อสัตว์ พ.ศ. ๒๕๐๒ เกี่ยวกับสัตว์อื่นตามที่กำหนดในกฎกระทรวงซึ่งมีวิธีการแตกต่างกันตามประเภทของสัตว์ที่จะควบคุม จึงสมควรจะกำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการและเงื่อนไขเกี่ยวกับการอนุญาต การฆ่า การจำหน่ายและการยกเว้นในบางท้องที่ หรือในบางกรณีที่จำเป็นตามสภาพของบ้านเมืองและให้ใช้บังคับได้เฉพาะในบางท้องที่ตามความจำเป็นเป็นแห่ง ๆ ไป