ทนอยพระราชบัญญัติรถยนต์ (ฉบับที่ 12) พ.ศ. 2546
มาตรา 12
ยังไม่ได้ยืนยันว่ามาตรานี้ยังใช้บังคับอยู่หรือไม่ — เหตุผล · โปรดตรวจสอบกับแหล่งทางการก่อนนำไปใช้
พระราชบัญญัติรถยนต์ (ฉบับที่ 12) พ.ศ. 2546 มาตรา 12 ให้ยกเลิกความใน (๑๔) (๑๕) (๑๖) (๑๗) (๑๘) (๑๙) (๒๐) (๒๑) และ (๒๒) ของอัตราค่าธรรมเนียมท้ายพระราชบัญญัติรถยนต์ พ.ศ. ๒๕๒๒ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน "(๑๔) ใบอนุญาตขับรถชั่วคราว ตามมาตรา ๔๓ (๑) ฉบับละ๕๐๐บาท (๑๕) ใบอนุญาตขับรถยนต์ส่วนบุคคล ฉบับละ๑,๐๐๐ บาท (๑๖) ใบอนุญาตขับรถยนต์สามล้อส่วนบุคคล ฉบับละ๕๐๐บาท (๑๗) ใบอนุญาตขับรถยนต์สาธารณะ ฉบับละ๑,๐๐๐ บาท (๑๘) ใบอนุญาตขับรถสามล้อสาธารณะ ฉบับละ๕๐๐บาท (๑๙) ใบอนุญาตขับรถจักรยานยนต์ ฉบับละ๕๐๐บาท (๒๐) ใบอนุญาตขับรถบดถนน ฉบับละ๕๐๐บาท (๒๑) ใบอนุญาตขับรถแทรกเตอร์ ฉบับละ๕๐๐บาท (๒๒) ใบอนุญาตขับรถตามมาตรา ๔๓ (๙) ฉบับละ๕๐๐บาท"
คำพิพากษาศาลฎีกาที่อ้างถึงมาตรานี้
ฎีกาที่ 11570/2553
พ.ร.บ.วิชาชีพเวชกรรม พ.ศ.2525 มาตรา 4 บัญญัติว่า "วิชาชีพเวชกรรม" หมายความว่า "วิชาชีพที่กระทำต่อมนุษย์เกี่ยวกับการตรวจโรค การวินิจฉัยโรค..." การที่จำเลยที่ 1 ซึ่งมิได้เป็นผู้ประกอบวิชาชีพเวชกรรมตามพระราชบัญญัติดังกล่าว สั่งจ่ายยารักษาให้แก่สายลับหลังจากจำเลยที่ 1 ตรวจและวินิจฉัยโรคให้แก่สายลับแล้ว โดยจำเลยที่ 2 ทำหน้าที่จัดยาให้ตามใบสั่งแพทย์ของจำเลยที่ 1 และเก็บเงิน ล้วนเป็นการกระทำที่ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของการประกอบวิชาชีพเวชกรรม ดังนั้น จำเลยทั้งสองจึงมีความผิดฐานขายยาแผนปัจจุบันโดยไม่ได้รับอนุญา