พระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2503
มาตรา 5
กฎหมายฉบับนี้ถูกยกเลิกแล้ว — แสดงไว้เพื่อการค้นคว้าทางประวัติศาสตร์ ไม่ใช่กฎหมายที่ใช้บังคับอยู่
พระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2503 มาตรา 5 พระราชบัญญัตินี้มิให้ใช้บังคับแก่การล่าสัตว์ป่าซึ่งบุคคลกระทำเพราะมีความจำเป็น ซึ่งผู้กระทำพิสูจน์ได้ว่าได้กระทำอันควรแก่เหตุ เพื่อป้องกันชีวิตของตนเองหรือผู้อื่นให้พ้นอันตราย หรือเพื่อสงวนหรือรักษาไว้ซึ่งทรัพย์สินของตนเอง ถ้าสัตว์ป่าที่ถูกล่าตามวรรคหนึ่ง เป็นสัตว์ป่าสงวนหรือสัตว์ป่าคุ้มครอง ไม่ว่าจะยังมีชีวิตอยู่หรือตายแล้ว ห้ามมิให้ผู้ใดนำสัตว์ป่าหรือซากของสัตว์ป่านั้นเคลื่อนที่ ผู้ล่าต้องแจ้งพนักงานเจ้าหน้าที่ทราบโดยมิชักช้า และให้สัตว์ป่าหรือซากของสัตว์ป่านั้นตกเป็นของแผ่นดิน
คำพิพากษาศาลฎีกาที่อ้างถึงมาตรานี้
ฎีกาที่ 7574/2559
จำเลยเป็นรัฐวิสาหกิจ การกำหนดคุณสมบัติของพนักงานและเหตุที่พนักงานจะต้องพ้นจากตำแหน่งต้องอยู่ภายใต้บังคับของ พ.ร.บ.คุณสมบัติมาตรฐานสำหรับกรรมการและพนักงานรัฐวิสาหกิจ พ.ศ.2518 มาตรา 9 (5) ที่แก้ไขเพิ่มเติมโดย พ.ร.บ.คุณสมบัติมาตรฐานสำหรับกรรมการและพนักงานรัฐวิสาหกิจ (ฉบับที่ 5 ) พ.ศ.2550 ซึ่งมีผลใช้บังคับแก่รัฐวิสาหกิจและพนักงานทุกคนตามวันที่บทกฎหมายดังกล่าวกำหนด กฎหมายดังกล่าวมิใช่เป็นบทกฎหมายกำหนดความผิดที่มีโทษในทางอาญาที่จะต้องใช้ขณะกระทำความผิดและต้องห้ามมิให้ใช้บังคับย้อนหลังไปก่อนการกระทำควา